რა დაგვრჩენია მალიში...
25-03-2013
რა დაგვრჩენია მალიში...
ართველი სამხედროები მალე შეიძლება აფრიკის კონტინენტზე, მალის რესპუბლიკაშიც გამოჩნდნენ, სადაც 2013 წლის 13 იანვარს საერთაშორისო დესანტი გადასხეს ექსტრემისტ ისლამისტებთან საბრძოლველად.

საქართველოს თავდაცვის მინისტრ ირაკლი ალასანიას განცხადებით, ამჟამად განიხილავენ ევროკავშირის შემოთავაზებას მალის მისიაში ქართველი სამხედრო კონტინგენტის შესაძლო მონაწილეობის შესახებ, რაც, თავდაცვის მინისტრის აზრით, დააჩქარებს საქართველოს ინტეგრაციას ევროსტრუქტურებში.

მალის სახელმწიფო აფრიკის კონტინენტის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში მდებარეობს, ესაზღვრება ალჟირს, მავრიტანიას, ბურკინა-ფასოს, ნიგერიას და არა აქვს გასასვლელი ატლანტის ოკეანეში. მალის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილს "ალ-ქაიდასთან" დაკავშირებული შეიარაღებული
ისლამისტები აკონტროლებენ.

მალის ტერიტორია მე-19 საუკუნიდან საფრანგეთის კოლონია იყო. 1960 წელს მალის რესპუბლიკამ სუვერენიტეტი გამოაცხადა. მას შემდეგ ქვეყანაში სამი სახელმწიფო გადატრიალება (1968, 1991 და 2012 წლებში) მოხდა.
ბოლო გადატრიალების შემდეგ მალის ჩრდილოეთ ნაწილში აზავადში ტუარეგების ტომის იმ წარმომადგენლებმა, რომელთაც ლიბია მუამარ კადაფის რეჟიმის დამხობის შემდეგ
დატოვეს, სახელმწიფო გამოაცხადეს.

2012 წლის 20 დეკემბერს გაეროს უშიშროების საბჭომ მალიში საერთაშორისო სამშვიდობო კონტინგენტის გაგზავნის გადაწყვეტილება მიიღო. სამშვიდობო ძალებს ქვეყნის ჩრდილოეთი ისლამისტი ექსტრემისტებისაგან უნდა გაეთავისუფლებინათ. ა.წ. 13 იანვარს მალიში გადასხეს საერთაშორისო დესანტი, რომელშიც იყვნენ ფრანგი და გერმანელი სამხედროები.
ამჟამად მალიში 5,4 ათასი ფრანგი სამხედროა, რომელთაც მალის სახელმწიფო ჯარებთან ერთად მოახერხეს დასახლებული პუნქტიდან შეიარაღებული ისლამისტების განდევნა, თუმცა მათ თავი უდაბნოს შეაფარეს და პარტიზანულ ბრძოლაზე გადავიდნენ.

საფრანგეთმა მალის ოპერაციაში უკვე დახარჯა 100 მლნ ევროზე მეტი და როგორც ჩანს, ფრანგი ჯარისკაცების დიდი ნაწილი დატოვებს აფრიკის ამ ქვეყანას, თუმცა იქ დარჩება საერთაშორისო სამხედრო კონტინგენტი, რომელშიც შეიძლება საქართველოს წარგზავნილებიც აღმოჩნდნენ.
საერთაშორისო სამხედრო-სამშვიდობო მისიებში მონაწილეობა ქართული არმიისთვის უცხო აღარ არის. 1999 წელს კოსოვოში, KFOR-ის ფარგლებში, დაიწყო ქართული საერთაშორისო სამხედრო მისია, რომელიც 2003-2008 წლებში ერაყში გაგრძელდა, 2009 წლიდან კი ქართველი სამხედროები ავღანეთში - ISAF-ის ოპერაციაში მონაწილეობენ.

2004 წელს საქართველოს შეიარაღებული ძალების წარმომადგენლები სამ სხვადასხვა კონფლიქტის ზონაში - კოსოვოში, ერაყსა და ავღანეთში (სადაც ადგილობრივი საპრეზიდენტო არჩევნების უსაფრთხოდ ჩატარებისთვის რამდენიმე თვით 50-მდე ქართველი სამხედრო გაიგზავნა) ერთდროულად ასრულებდნენ სამშვიდობო მისიას.

საქართველოს ხელისუფლება, ალბათ, მალიში ქართველი სამხედროების გაგზავნის გადაწყვეტილებას მიიღებს, რაც ევროკავშირთან (რომლის წევრ ქვეყნებს და ყველაზე მეტად - საფრანგეთს, აფრიკის ამ ნაწილის გაკონტროლება სურთ) დაახლოებისა და მასში გაწევრების დიდი სურვილით აიხსნება.

დღეს, მართალია, ძალზე შემცირდა რუსული სამხედრო აგრესიის განახლების საშიშროება და ალბათ, აღარ განმეორდება ის სიტუაცია, როდესაც 2008 წელს, რუსეთთან ომის დაწყების წინ, ორი ათასამდე ქართველი სამხედრო ერაყში გვყავდა გაგზავნილი, მაგრამ აფრიკაში მრავალრიცხოვანი კონტინგენტის გაგზავნაც არ იქნება გამართლებული.

თუ გვსურს, გვერდით დავუდგეთ ევროკავშირის ქვეყნებს, ამისთვის სრულიად საკმარისი იქნებოდა მალიში რამდენიმე შტაბის ოფიცრის, სამხედრო ინსტრუქტორისა და ექიმის გაგზავნა, რომელთაც ტუარეგებსა და ისლამისტებთან საბრძოლო დაპირისპირება არ მოუწევდათ. წინააღმდეგ შემთხვევაში, სამწუხარო ცნობები ავღანეთის გარდა აფრიკიდანაც მოგვივა...
niko
01 აპრილი 2013 22:11
სიტყვაზე გამოცდილებას იღებენ მაგრამ ისეთ ადგილებში გაუშვან, რომელიც საქართველოს რელიეფის მსგავსია,რათა შემდგომში თუ საკითხი დადგა (ღმერთმა არ ქნას) საქართველოს სასიკეთოდ გამოიყენონ მიღებული პრაქტიკული ცოდნა. მალის უდაბნოებში რა უნდა ისწავლონ ათასი დაავადება და საზიზღარი კლიმატია,ან რა სარგებელი ექნება ამას ჩვენთვის დარწმუნებული ვარ აკლიმატიზაცია ძალიან გაუჭირდებათ ჩვენებს და ამან არ გამოიწვიოს მსხვერპლი, მიმაჩნია--- არც ერთი ქართველის სიცოცხლე არ ღირს იმისთვის რომ ვიღაც ევროპელმა უჯიშოებმა ჩვენდამი ერთი ორი ტკბილი სიტყვა წარმოთქვან, ეს ყბადაღებული ნატოს თემა კიდე სულ უაზრობაა სანამ ჩვენი ქვეყნის საზღვრის თითოეული მონაკვეთი საქართველოს კონტროლქვეშ არ იქნება, აფხაზეთზე და სამაჩაბლოზე ვამბობ, ნატოში არავინ მიგვასუნინებს და დიდი პერსპექტივა არ გვექნება მანამ სანამ იურისდიქცია ამ ორ არაკონტროლირებად კუთხეზეც არ განხორციელდება და ესენიც გვაბოლებენ აქაოდა უახლოეს მომავალში შეხვალთ უეჭველიო, ამ ვადის აღქმა სუბიექტურია ასე გაუთავებლად იძახებენ ეგენი ათწლეულები და ჩვენი ბიჭები კიდე იხოცებიან
ilo
01 აპრილი 2013 00:32
საქმე იმაში კი არ არის თუ ჩვენი ბიჭები სად და რისთვის იბრძოლებენ,არამედ იმ არაკომპეტენტურობაშია, რომ სხვის ომში შენი ქვეყნის დაცვას ვერასოდეს ისწავლი,ეს "ნაიომნიკური" ფსიქოლოგიაა,რომელიც დღევანდელი სახელმწიფოებრივი იდეოლოგიის არქონის,გადამთიელთა ფსიქოლოგიით დაპატენტენტებული სამხედრო დოქტრინისა და ხვალინდელი დღის გაურკვეველი პერსპეკტივის ფონზე,მხოლოდ წინწამოწეული მატერიალური დაინტერესებით საბოლოოდ აჩლუნგებს ჯერ კიდევ მფეთქავ ქართულ მებრძოლურ თვითშეგნებას
giorgi
31 მარტი 2013 20:38
უბედურება ის არის ,რომ ყოველთვის სხვის ომში ვიბრძოდით.ან ავღანეთში ან ერაყში და მით უმეტეს მალი|ში რა უნდა ჩვენს ბიჭებს.თუმცა დრო იცვლება ხოლო ისტორია მეორდება.

რედაქტორის რჩევით