"ნურავინ ეცდება, გაგვკიცხოს, ჩვენ უპატრონო ქვეყნის უპატ­რონო მოქალაქეები ვიყავით"
20-04-2015
"ნურავინ ეცდება, გაგვკიცხოს, ჩვენ უპატრონო ქვეყნის უპატ­რონო მოქალაქეები ვიყავით"
ორიოდე კვირის წინ, რუბრიკაში "თქვ­­ენ­თვის, ქალბატონებო" დაბეჭდილმა წერილმა, მეძავად გაყიდული გოგონას თავ­ზ­­არდამცემმა ამბავმა,“განსაკუთრებული ინტერესი გამოიწვია. ჩვენი რესპონდენტი­ ქეთი მოგვითხრობდა ამბ­ავს, რომელიც 1992-2004 წლებში გადახდა - ბედის უკუღმართობით თურქულ ბორდელში­ აღმ­ოჩნდა და ვერც კი იფიქრებდა, რომ ოდესმე­ თავს დაიხსნიდა იმ ჯოჯოხეთისგან.

რედაქციაში უამრავმა ადამიანმა დაგვირეკა - გვიამბობდნენ ქეთის მსგავსად, სხვადასხვა დროს დაკარგული გოგონების შესახებ. მშობლები გვთხოვდნენ ქეთისთან შეხვედრას, - ჩვენი შვილების ფოტოებს ვაჩვენებთ, იქნებ გოგონები ეცნოს, მათი ასავალ-დასავალი იცოდესო. ქეთი თანახმაა,­
ნახოს დაკარგულთა ფოტოები, მაგრამ გოგ­ონების უმრავლესობა ძირითადად­ ბოლო წლებში გაქრა უგზო-უკვლოდ, იმ დროისთვის ქეთი კარგა ხნის დაბრუნებული იყო შინ. სატელეფონო ზარებს შორის ერთ-ერთმა განსაკუთრებით მიიქცია ყურადღება­. უცნობმა ქალბატონმა, რომელიც მოგვიანებით მარიკად გაგვეცნო, გვითხრა, რომ ისიც
ქეთის მსგავსად იყო დაზარალებული...

მარიკა: - გული მატკინა კომენტარებმა,­ რომელიც ქეთის ამბავთან დაკავშირებით დაწერა ზოგიერთმა მკითხველმა. რომ ამბ­ობენ, გამოსულიყავი და პოლიციას ჩაბარე­ბოდიო, უნდა ესმოდეთ, რომ გასული საუკ­უნის 90-იანი წლების და ახლანდელი თურქეთი ერთი და იგივე არ არის. ახლაც ყვავის იქ უკანონო, იატაკქვეშა პროსტიტუცია და ტრეფიკინგი იმ წლებში კი უარესი მდგო­მარეობა იყო. პოლიციაში ბევრი მფარველი ჰყავდათ და ალბათ ახლაც ჰყავთ.
თურქეთში პირველად 1991 წელს წავ­ედი. ვეზიდებოდით საბჭოთა ნაწარმს, ნავაჭრი ფულით "დუბლიონკებს" ვყიდულ­ო­ბდით და აქ მოგვქონდა გასაყიდად. თურქეთში ძირითადად, კაცებთან გვქონდა­ ურთიერთობა, რადგან ვაჭრობის სფეროში მაშინ ქალები თითქმის არ მინახავს.

ერთხელ ერთმა თურქმა "პარტნიორმა" მე და ორი ქალი ოჯახში დაგვპატიჟა. წავედით, გაგვაცნო ცოლი, მოგვიანებით გაირკვა, რომ ის ქალი სატყუარა იყო, რათა შემდეგ ჩასვლაზე უფრო თამამად ვსტუმრებოდით. ამის შემდეგ მარტო მომიწია თურქეთში წასვ­ლამ. ექრემმა მითხრა, სასტუმროში ფული რატომ უნდა დახარჯო, ჩვენთან წამოდი, ჩემი ცოლიც გაიხარებს, ძალიან მოეწონეო. წავყევი. მისვლისთანავე გული გადამიქანდა,­ იქაურობას საერთო არაფერი ჰქონდა პირვა­ნდელ, ოჯახურ სიტუაციასთან. ვულგარულად ჩაცმული "ცოლი"  ვიღაც კაცებთან ერთად დაგვხვდა. სხვა, ასევე­ საეჭვო გარეგნობის ქალებიც იყვნენ. შევცბი, - სტუმრები გყოლიათ, ჩემი ადგ­ილი აქ არ იქნება, ვერ შეგაწუხებთ-მეთქი და გამობრუნება დავაპირე. ექრემმა - რას ამბობ, ჩვენთან ერთად მაინც ივახშმე და გაგაცილებო. ეკლებზე ვიჯექი, ერთი სული მქონდა, გავქცეულიყავი. გული ავს მიგრძნ­ობდა. როდესაც ავდექი, ექრემმა გაიცინა, - ახლა ქუჩაში სიარული სახიფათოა, უპასპორტოს შენც დაგაპატიმრებენ და მეც მომხვდებაო. შევიცხადე, უპასპორტობა რა შუაშია-მეთქი და ჩანთა მოვიკითხე, რომელიც პალტოსთან ერთად დავკიდე შემოსასვლელში. პასპორტი­ აღარ იყო. ამომაცალეს. რომ წარმოვიდგინე, რა მელოდა, კინაღამ გონება დავკარგე შიშით. არა უშავს, პოლი­ციას ვეტყვი, რომ დამეკარგა-მეთქი. არაფერსაც არ ეტყვი, ვერსადაც ვერ წახვალო - ხელი უხეშად წამავლო ექრემმა, ოთახში­ შემაგდო და კარი ჩამიკეტა. ასე დაიწყო ჩემი ჯოჯოხეთი.

ორი წელი სიკვდილს ვნატრობდი. საშვილოსნოს ფიბრომა მქონდა. ექიმის მოთხოვნას აზრიც არ ჰქონდა, არც მოიყვანდნენ, ამასთან, ისე მინდოდა სიკვდილი, რომ კვნესით ვიტანდი ტკივილებს. ბოლოს, მონასავით ვიღაც ფერმერს მიმყიდეს პლანტ­აციებში სამუშაოდ. იქ რუსი, უკრაინელი, ყაზახი ქალებიც ჰყავდათ, ყველა­ ჩემსავით ბორდელებიდან ჩამოწერილი. ალბათ ჩემზეც­ იტყვიან, რას მიეთრეოდი თურქეთშიო. ქვრივი ვიყავი, ორი შვილი მყავდა გასაზრდელი და სამსახურები რომ დაიკეტა,­ პურის ფულიც კი არ გვქონდა. რა გამოს­ავალიც გამოჩნდა მაშინ, იმას მივმართე.

...ერთ დღეს პლანტაციაში მუშაობაც ვეღარ შევძელი. ფეხზე ვეღარ წამოვდექი­. გამწარებული დედას ვუხმობდი, მიშველე­-მეთქი... ზედამხედველს ბებია ჰყოლია ქარ­თველი. ეცნო ქართული სიტყვები. შევეცოდე. ჩვენს პატრონს სთხოვა, მე მივხედავ, თუ ნებას მომცემთო. საავადმყოფოში წამიყვანა,­ ოპერაცია გამიკეთეს, ყველაფრის ხარჯი თვითონ გაიღო. ჩემი პასპორტიც დაიბრუნა ექრემისგან. დამაყენა ფეხზე და საზღვრამდე მომაცილა. იმ კაცისა და მისი ოჯახის მიმართ სახალხოდ გამოვხატავ მადლიერებას... ძალიან მინდოდა ექრემისთვის პასუხი მეგებინებინა, მაგრამ ყველა­ ტკივილი გულში დავმარხე, რომ ჩემი უბედურება­ უფრო არ გახმიანებულიყო...

ბევრმა ქალმა გადაიტანა მსგავსი ტრაგედია და ნურავინ ეცდება, გაგვკიცხოს, ქვა გვესროლოს. ჩვენ უპატრონო ქვეყნის უპატ­რონო მოქალაქეები ვიყავით. სახელმწიფოს არც ის შეეძლო, რომ დავესაქმებინეთ და ოჯახები გვერჩინა და არც უცხო ქვეყნის ტერიტორიაზე დაკარგულებს­ გვეძებდა. დედაჩემმა მაშინდელ სამართალდამცავებს კი მიმართა, მაგრამ ვერ მიაგნეს ჩემს კვალს. სავარაუდოდ, არც უძებნიათ. ახლაც არ არიან დაცული ემიგრანტები, მაშინ კიდევ უფრო დაუცველები იყვნენ.

სოფო გამრეკელი

იხილეთ ასევე: მეძავად გაყიდული გოგონას თავზარდამცემი ამბავი
10 ოქტომბერი 2017 10:53
ქართველო კაცებო პასუხი როდის უნდა ვაგებინოდ7
Nana
02 ივნისი 2015 18:21
ეს ბევრი ქარტველი ქალის ტრაგედიაა,არავინ იცის სხვამ რა ჯოჯოხეტი გამოიარა და არავინ არაა დასაგმობი და გასაკიცხი,არავინ იცის ხვალ ვის რა მოელის,ერტმანეტის ლანდსყვა კი არა ერტმანეტის ტანადგომაა საცჰირო
LULU
01 ივნისი 2015 18:16
მინდა ვუთხრა იმ ადამიანებს ვინც აქ ისეთ კომენტარებს წერენ თითქოს და რატომღაც რომ ამდენი წელია თურქეთში ცხოვრობენ და თურმე ხელის გულზე ატარებენ .ეს იმას არ ნიშნავს რომ თქვენ თუ ხელის გულზე გათარებენ ყველას მასე ექცევიან თუნდაც ოჯახებში და ვერ დაგეთანხმებით იმაში რომ ვინმე თავის სურვილით ხდებოდეს ტრეფიკინგის მსხვერპლი კი ბატონო ზოგი თავის სურვილით უკაცრავად და ბოზობს და ზოგიც მართლაც რომ ტრეფიკინგის მსხვერპლი ხდებიან და არა მარტო თურქეთში მე პირადად ჩეი თვალით მაქ ნანახი ქვრივი ქალი რომელიც ოჯახში მუშაობდა და სცოდავი ისეთ დღეში ჩაუგდიათ ქალს გარეკილი ქონდა პსიკიკურად უკვე და გაუბედურებული ბრუნდებოდა საქარტველოში და ზალიან ბევრია ასეთი შემთხვევა ზოგს უმართლებას და ზოგს არა და და ეს ხელის გაშველა და ზედმეტი ტლიკინი ნუ განიკითხავ და არ განიკითხები

რედაქტორის რჩევით