"ძმებმა და რძლებმა შემომითვალეს, არ გაბედო ფეხის მოდგმაო, შვილი კინაღამ მომიკლეს და კიდევ აქეთ მემდუროდნენ"
"ძმებმა და რძლებმა შემომითვალეს, არ გაბედო ფეხის მოდგმაო, შვილი კინაღამ მომიკლეს და კიდევ აქეთ მემდუროდნენ"
რატომ შეიძლება მოსიყვარულე დედმამიშვილებს შორის გაჩნდეს ბზარი? მიზეზი ათასნაირია... მერიმ გულისტკივილით მიამბო თავისი ამბავი. დალხინებით არ უცხოვრია. მეუღლე მძიმე ხასიათისა გამოდგა.

მერი უკვე 52 წლისაა, უფროსი ვაჟი დაცოლშვილებული ჰყავს. იგი კარგა ხანია სოფლიდან ქალაქში ჩამოვიდა და უმცროს ვაჟთან ერთად ქირით ცხოვრობს. ურჩევნია, აქ მომჭირნედ იცხოვროს, ვიდრე სოფელში, ქმრის გვერდით. "ალბათ იმიტომ დავისაჯე, რომ სიყვარულს ზურგი ვაქციე და გარიგებით გავთხოვდი", - მეუბნება მერი. თუმცა, მას ახლა გაცილებით მეტი სათქმელი ძმებზე აქვს,
რომლებთანაც ურთიერთობა საბოლოოდ გაწყვიტა.

- ოჯახში უმცროსი მე ვიყავი. უფროს ძმებს თვალებში შევციცინებდი, ისინიც მანებივრებდნენ, ჩემს თავს იფიცებდნენ ხოლმე. პატარაობიდანვე მესმოდა, როგორ ანაწილებდნენ მშობლები მთელ ავლადიდებას. უფროსი ძმის იყო სახლ-კარი, შუათანას ცალკე უშენებდნენ დიდ სახლს. მე თითქოს შვილი არ ვიყავი. დე
და ამბობდა, - მერი გათხოვდება და წავა, მისი პატრონი მიხედავსო. გამოდის, რომ გათხოვებამდე უპატრონო ვიყავი და მშობლები სამადლოდ მზრდიდნენ. მაინც არასოდეს გამომიხატავს უკმაყოფილება. უმაღლესი სასწავლებელი რომ დავამთავრე, შემომიჩნდნენ, გათხოვების დრო გაქვსო... ერთი სამტრედიელი ბიჭი მიყვარდა. დედაჩემმა ყურმოკვრით იცოდა, რომ იმერელი მომწონდა. კარგა ხანს იქოთქოთა, კახელი ვერ შეეგუები იმერელს, ყველამ თავისი კუთხისა უნდა შეირთოსო. მერე ჩვენი ერთი თანასოფლელი გამირიგეს, - მდიდარი და მშრომელი კაციაო და მეც დავემორჩილე მშობლებისა და ძმების ნება-სურვილს. იგი 11 წლით უფროსია ჩემზე. ერთად ცხოვრების განმავლობაში მხოლოდ ერთი თვე მახსოვს მშვიდი და კარგი, შემდეგ სულ ლანძღვა-გინებას ვისმენდი. როცა მოთმინების ფიალა ამევსო, ავდექი და წამოვედი. მანამდე კი შვილების გამო ჩუმად ვიტანდი შეურაცხყოფას.

ჩემმა უფროსმა ძმამ, სკოლის მოსწავლე ვიყავი, ცოლი რომ შეირთო. რატომღაც ამითვალწუნა რძალმა და ძმამაც გამიუცხოვა. სიგიჟემდე მიყვარდა ჩემი ძმისწული თიკო. ყურადღებას არ ვაქცევდი რძლის ოფოფებს და ძმის შეჭმუხნილ წარბებს. ბავშვის აკვანს ჩემთან ვიდგამდი და ღამე, როცა ატირდებოდა, საჭმელს ვუმზადებდი. თიკო ისე მომეჩვია, როცა ვერ მხედავდა, ტირილით სკდებოდა. ჩემი რძალი ჩემს დახმარებას ისე იღებდა, თითქოს ვალდებული ვიყავი, მისი შვილისთვის დედასავით მომევლო. მერე გავთხოვდი და ოჯახიდან წავედი. ჩემმა რძალმა კი, ახლა თიკოსთან დაიწყო ჩემი დამუშავება. შუათანა ძმამაც შეირთო ცოლი. თითქოს რძლებმა პირი შეკრეს ჩემს წინააღმდეგ.

ათასში ერთხელ, როცა მშობლებს ვესტუმრებოდი, ისე ამიბზუებდნენ ცხვირს, რომ ნელ-ნელა იქ მისვლის სურვილი დამაკარგვინეს. ოდესღაც გულღია და მხიარული გოგო საკუთარ თავში ჩავიკეტე. შინ უხიაკი ქმარი მხვდებოდა, მშობლებთან აღარ მიმესვლებოდა, აბა, რაღა გამახარებდა? ჩემი ერთადერთი სინათლე შვილები იყვნენ. გავიდა დრო. თიკო გათხოვდა. დიდი ქორწილი გადაუხადეს მშობლებმა. ალბათ, ხალხის შერცხვათ და მეც დამპატიჟეს. სამწუხაროდ, არ გაუმართლა ჩემს ძმისშვილს. მისი ქმარი ერთ წელიწადში ავარიაში მოჰყვა და დაიღუპა. ჩვილი ბავშვი დარჩა, ამიტომ მშობლებთან დაბრუნდა. მართალია, მშობლებთან და ძმებთან ხშირი ურთიერთობა აღარ მქონდა, მაგრამ ჩემს შვილებს უყვარდათ ბებია-პაპა და თიკო, ისინი მიდიოდნენ ხოლმე მათ სანახავად. ერთ დღეს უმცროსი ძმის შვილები მესტუმრნენ. ჩემს უმცროს ბიჭს მათი დანახვა ძალიან გაუხარდა, დავტრიალდი და სუფრა გავუშალე. ორი საათის შემდეგ აიჩემეს, მეზობელ სოფელში მივდივართ და ხვიჩაც (ჩემი შვილი) მიგვყავს, იქ ერთი ჩვენი ძმაკაცის ქორწილის მეორე დღეა და გველოდებიანო. არ მინდოდა, რომ ხვიჩა წასულიყო, მაგრამ ჩემმა ქმარმა - გაუშვი, დროა კაცებში გაერიოსო. მეც ნება მივეცი, ბიძაშვილებს გაჰყოლოდა...
ბიძაშვილებმა კი მიტოვებულ შენობაში მოტყუებით შეიყვანეს და წიხლებით შესდგნენ, - გამოტყდი, სად წაიღე თიკოს ოქროულობაო. თურმე წინადღეს, ხვიჩა რომ ესტუმრა, სწორედ მაშინ "დაკარგა" ოქროულობა, რომელიც პატარა ქისაში ჰქონია გამოკრული. ჩემმა რძალმა დაიბარა მაზლიშვილები და ხვიჩას წინააღმდეგ გააქეზა. გათენებისას დასისხლიანებულმა ხვიჩამ რომ შემოაღო ჭიშკარი, კინაღამ ადგილზე გავთავდი. გულშემოყრილი მივვარდი შვილს. მანაც აღარ დამიმალა - ოქროს მოპარვას მაბრალებენო. ხვიჩას ძლიერი ტვინის შერყევა ჰქონდა, კარგა ხანს დასჭირდა მკურნალობა. ჩივილი მინდოდა, მაგრამ ვისთვის მეჩივლა -  ძმისშვილებისთვის? ცოტა რომ გამოკეთდა, წავედი ძმებთან.

მინდოდა, ყველაფერი გამერკვია. ყველა ერთად დავიბარე. ჩემი რძალი, ვითომც არაფერიაო, ისე "გამომიტყდა" - აღარ მახსოვდა, ოქროულობის ქისას მე შევუცვალე ადგილი, ლარნაკიდან ამოვიღე და უჯრაში ჩავდე, რომ უცხო თვალი არ მიეზიდაო. ამის გაგონებაზე ცუდად გავხდი. რძალმა  წლების განმავლობაში საჩხუბრად ვერ ამიყოლია. ამიტომ ადგა და შვილებით გამწარება მომინდომა. ოქროულობა გადამალა, მერე კი მაზლიშვილებთან ხვიჩა "დააბეზღა" - ქვრივ გოგოს სამკაულები მოჰპარაო. აბა, ამის პატიება როგორღა შემეძლო? ჩემი მშობლები კი დუმდნენ. თითქოს წუხდნენ, მაგრამ ხმას ვერ იღებდნენ. გულდათუთქული გამოვტრიალდი, ერთი კი ვუთხარი, - ჩემი ფეხი აქ არ იქნება-მეთქი. გამოხდა ხანი და მშობლები ერთმანეთის მიყოლებით გარდაიცვალნენ. მამაზე როგორღაც მოვახერხე იქ მისვლა და ჭირისუფლობა, დედის სიკვდილის ამბავი კი ნათესავისგან შევიტყვე. მინდოდა, ბოლო გზაზე გამეცილებინა დედა, მაგრამ ძმებმა და რძლებმა შემომითვალეს, - აქ არ გაბედო ფეხის შემოდგმაო. რას მემართლებოდნენ, ვერ გავიგე. შვილი კინაღამ მომიკლეს და კიდევ აქეთ მემდუროდნენ... ვიცოდი, ის ქალბატონი ჩემს დანახვაზე ერთ ამბავს ატეხდა და სხვებსაც აიყოლიებდა. ამიტომ ისევ მიცვალებულს ვეცი პატივი, სასაფლაოზე წავედი და იქ დავემშვიდობე დედას, რომელმაც, ჩემდა  სამწუხაროდ, ვერაფერი გააკეთა იმისათვის, რომ მის შვილებს ერთმანეთი ჰყვარებოდათ...
მკითხველის კომენტარი (18)
02 ივნისი 2021 11:03
კახელი რზალი მყავს სასტიკად არ მინდოდა კახელი მაგრამ სიყვარულის ცინააგმდეგ ვერ ცავედი ზალიან ჯიბრიანები სიკეტის დაუნახავები არიან
ლიკა
01 იანვარი 2020 03:19
ყოველთვის მიკვირს როცა ასეთ ასეთ ამბებს ვისმენ, დედაჩემს და ბებიას არასოდეს არ უჩხუბიათ , მეც ძალიან მიყვარს ჩემი ძმის ცოლი და მასაც ვუყვარვარ. სამწუხაროდ ძმა აღარ მყავს, ჩემი სამემკვიდ რო წილი ყოველგვარი დანაების გარეშე ვაჩუქე ჩემ რძალს იმიტომ რომ ის ცხოვრობს ჩემი მშობლების ბინაში და შვილებს ზრდის, და საერთოდ ერთი ბინა ყველასი ვერ იქნება ღორობაა როცა დედმამიშვილისთვის გენანება თინდაც რაღაც მესამედი თუ მეოთხედი, საერთოდ არ შეიძლება ბავშვობიდან შვილს ეძახო ეს შენია ეს შენი, საერთოდ სახლი სადაც გაიზარდე ყველაზე საყვარელი ადგილია.
manana
31 დეკემბერი 2019 09:51
me kaxetshi davinade da kaxetshi gavtxovdi, kaxeli rdzali myavss da jkva meketeba rdzlistvisss isic pativss mcemss da vuyvarvar. ertmanetis shvilebi sakutari shvilebivit gvyavss da darwmunebuli var sul ase iqneba tviton otxi muli myavss da chems dedmamishvilebisgan ar varchev. . ase utifrad kaxelebss ro landzgavt cudi da kargi yvelgan ariss da arc sxva mxares aklia ojaxuri problemebi. da kidev yvelam sakutar tavshi unda edzioss mizezi da ara sxvashi. am qalis gamo vwuxvar magram magram me amayi var ro kaxeli var chven pirdapiroba gviyvarss da aferistoba ar gchvevia. uamravi tkbili ojaxia chemss garshemo da aseti laparakit chrdilss gvayenebt yvelass.
...
31 დეკემბერი 2019 08:48
დედმამიშვილი არ გყავს მაგრამ დედისგან ასეთ სიცივეს გრძნობ და ზუსტად როცა გიჭირს და გჭირსება ზურგს გაქცევს ეს ვის უნდა დავაბრალოთ ?
მანანა
31 დეკემბერი 2019 00:06
საქართველოს რაც ჭირს ყველაფერი გაუნათლებლობიდან მოდის! გარეთ ოცდამეერთე საუკუნეა! რა შუაშია კახელი, მეგრელი , იმერელი!! ეს პროვინციალიზმი ღუპავს საქართველოს!!!! კახეთს Aრავის გასალანძღი არაფერი არ ჭირს! თითო ლაფიანი ღორი ყველა კუთხეშია! საქართველო კი ერთი მთლიანობაა!!!!! ეს კუთხური აზროვნება უბრალოდ სამარცხვინოა!!!
ნანა
30 დეკემბერი 2019 14:06
მეგრელები ვართ და ბედნიერი ვარ იმით რომ დეიდაშვილი,მამიდაშვილი ბიძაშვილების ცოლები ისეთები არიან რომ ყველას და-ძმა გვგონია თავი
მართალია
30 დეკემბერი 2019 11:07
კახელი რძალ-დედამთილი მტრის კარს .არც კახელი მულები არიან ენად დათაფლულები. დასავლეთ საქართველოშიკიდევ იმდენად არ ებრდღვნიან და ეტერებიან ერთმანეთის მაგრამ აი კახელი რძალი საშვილიშვილიდ შეგიძულებს როგორ აკადრე და სთხოვე უდროოდ მოსულ სტუმარს გაუმასპინძლდეს .
ninuca-21
29 დეკემბერი 2019 22:47
მეც კახელი ვარ ,სამწუხაროდ კახეთში არ უყვართ მულები, მე იმერეთში ვცხოვრობდი, კახეთში რომ ჩავიდოდი ყველანაირად ვცდილობდი რძლისთვის დამეჭირა მხარი, მაგრამ ხშირად უთქვამთ მეზობლებს რომ რძალი შენზე ზურგსუკან ლაპარაკობსო, მაგრამ არ ვაქცევდი ყურადღებას.მინდოდა ისინი კარგად ყოფილიყვნენ და არასოდეს არ ვალაპარაკებდი მათზე სხვებს. ჩემი საცოდავი რალი გარდაიცვალა და დღესაც 4 წლის შემდეგ ძალიან მტკივა გული.მე კი პირიქით მულები მეგრელები მყავდა ,სულ იმას ვცდილობდი რომ მათთვიის კომფორტული ყოფილიყო ჩემი დედამთილის სახლში მოსვლა. ასე რომ სიყვარულს და ურთიერთგაგებას არაფერი სჯობს. ადმე რომ მივდიოდით სადმე ჩემი მულისშვილი უკვე დიდი გოგო , ბიცოლას ნაცვლად დედას მეძახოდა. ხალხს უკვირდა ასეთი დიდი შვილი როგორ გყავსო. დღეს მისი შვილისთვის ბებო ვარ ,რომელიც ამ სიტყვებს სიყვარულით მეძახის. მხოლოდ სიყვარული გადაარჩენს კაცობრიობას
ლალი
29 დეკემბერი 2019 10:57
ოცდახუთი წელია ევროპაში ვცხოვრობ და ქართველ ქალებზე ,უზრდელები, ავყიები მომთხოვნები, თვითონ არაფრის შემქმნელები,ქმრის არაპატივისმცემლები, დედამთილ მამამთილის აბუჩად ამგდებები, არსად არ შემხვედრია.
მანანა
17 ნოემბერი 2017 23:10
მე მჯერა .ტყუილა გაილანძღებოდა.ძალიან ბევრია ესეთი ამბები სამწუხაროდ.მეც გამოვცადე ამდაგვარი ამბები.

რუბრიკის სხვა სიახლეები
როგორ შეიცვალა თქვენი ოჯახის ფინანსური მდგომარეობა ბოლო ერთი წლის განმავლობაში?
თქვენი აზრი მნიშვნელოვანია!
როგორ შეიცვალა თქვენი ოჯახის ფინანსური მდგომარეობა ბოლო ერთი წლის განმავლობაში?
დღის კითხვადი სტატიები
გაზეთის სტატია. მიიღეთ წვდომა
გაზეთის სტატია. მიიღეთ წვდომა
თვის კითხვადი სტატიები