"დედამ მეძავად მაქცია"
19-11-2017
"დედამ მეძავად მაქცია"
წე­რი­ლი, რო­მე­ლიც ემიგ­რან­ტ­მა ქალ­ბა­ტონ­მა გა­მოგ­ვიგ­ზავ­ნა, მძი­მედ წა­სა­კითხია.
ფაქ­ტობ­რი­ვად, ეს აღ­სა­რე­ბაა ქა­ლის, რო­მე­ლიც მძი­მე ყო­ველ­დღი­უ­რო­ბას საზღ­ვარ­გა­რეთ გა­ექ­ცა და ცხოვ­რე­ბის შე­სამ­სუ­ბუ­ქებ­ლად, ისეთ რა­ღა­ცებ­ზეც არ ამ­ბობ­და უარს, რი­სი კე­თე­ბაც მის­თ­ვის ნამ­დ­ვი­ლი სას­ჯე­ლი იყო...

წე­რი­ლის სტი­ლი და­ცუ­ლია:
"19 წლის ვი­ყა­ვი, საზღ­ვარ­გა­რეთ სა­მუ­შა­ოდ რომ გა­ვემ­გ­ზავ­რე. დე­დას ყო­ველ­თ­ვის "ზე­და­პი­რუ­ლად" ვუყ­ვარ­დი, თუ შე­იძ­ლე­ბა, ამას სა­ერ­თოდ და­ერ­ქ­ვას სიყ­ვა­რუ­ლი: ხე­ლი­თაც მე­ხე­ბო­და, მლან­ძღავ­და და მო­სამ­სა­ხუ­რე­სა­ვით მექ­ცე­ო­და. სა­მა­გი­ე­როდ, ჩემს ძმას აღ­მერ­თებ­და და რო­ცა სურ­ვი­ლი ჰქონ­და, ძმას ჩემს წი­ნა­აღ­მ­დე­გაც ამ­ხედ­რებ­და. მოკ­ლედ, გა­ვე­ცა­ლე
აქა­უ­რო­ბას. ვი­ფიქ­რე, - თავს ვუშ­ვე­ლი-მეთ­ქი და წა­ვე­დი. სა­დაც ჩვენ არ ვართ, ყველ­გან კარ­გიაო, - ნათ­ქ­ვა­მია და მეც ასე მო­მი­ვი­და. ჩა­ვე­დი უცხო ქვე­ყა­ნა­ში, უცხო ხალ­ხ­თან და მათ მსა­ხუ­რად ვი­ქე­ცი. ვა­ლა­გებ­დი, ვხე­ხავ­დი - ვინ იცის, რას არ ვა­კე­თებ­დი და მო­ხუც­საც ვუვ­ლი­დი. ერ­თი დღე მქონ­და და­სას­ვე­ნებ­ლად და ამ
დღეს სულ სი­ა­რულ­ში ვა­ტა­რებ­დი. იმ­დე­ნად არაფ­რად მაგ­დებ­და ოჯა­ხი, რომ სხვი­სი მსა­ხუ­რე­ბა მერ­ჩივ­ნა მათ­თან დამ­ცი­რე­ბულ ცხოვ­რე­ბას. დე­და­ჩემს მუ­დამ სა­უ­კე­თე­სო სა­მო­სი ეც­ვა, გარ­დე­რობ­ში ტან­საც­მელს ვერ ატევ­და, მე კი და­ხე­უ­ლი ფეხ­საც­მ­ლით დავ­დი­ო­დი. მი­უ­ხე­და­ვად ყვე­ლაფ­რი­სა, დე­და არ შემ­ძუ­ლე­ბია, პი­რი­ქით - სამ­შობ­ლო­დან წა­სულს, ძა­ლი­ან მე­ნატ­რე­ბო­და. ვცდი­ლობ­დი, ძმის­თ­ვის და მის­თ­ვის ფუ­ლიც გა­მეგ­ზავ­ნა და სა­ჩუქ­რე­ბიც. მე­რე კი ნელ-ნე­ლა უცხო­ეთ­შიც და­იწყო ჩემ­ზე ძა­ლა­დო­ბა: ჯერ მო­ხუ­ცი, რო­მელ­საც ვუვ­ლი­დი, ვი­თომ შემ­თხ­ვე­ვით, ხან სად წა­მავ­ლებ­და ხელს და ხან - სად. ერთ დღეს კი მითხ­რა: ან გა­ი­ხა­დე და შიშ­ვე­ლი და­მე­ნახ­ვე, ან არა­და, აქე­დან წა­დიო. მთე­ლი ღა­მე არ მე­ძი­ნა. იქი­დან ჩე­მი წა­მოს­ვ­ლა იმას ნიშ­ნავ­და, რომ ღა­მე ქუ­ჩა­ში უნ­და გა­მე­თია. ეს სამ­სა­ხუ­რიც ძლივს ვი­შო­ვე და მის და­კარ­გ­ვას ვერ გა­და­ვი­ტან­დი... მე­ო­რე დი­ლით არც კი და­ა­კა­კუ­ნა, ოთახ­ში ისე შე­მო­ვი­და, მა­ი­სუ­რი ამი­წია, მკერ­დ­ზე ხე­ლი მო­მი­თა­თუ­ნა და გა­ვი­და. გუ­ლის რე­ვამ­დე გავ­წით­ლ­დი. სა­ში­ნე­ლე­ბა იყო ის,

რა­საც იმ წუ­თებ­ში ვგრძნობ­დი. მივ­ხ­ვ­დი, სას­წ­რა­ფოდ, სხვა­გან უნ­და გა­დავ­სუ­ლი­ყა­ვი.
რამ­დე­ნი­მე დღე­ში ვი­პო­ვე სამ­სა­ხუ­რი ერთ-ერ­თი ბა­რის ჭურ­ჭ­ლის მრეცხა­ვად. სა­ში­ნე­ლი რე­ჟი­მი მქონ­და, მაგ­რამ რო­გორ­ღაც ვი­ტან­დი. იქ ერ­თი ბი­ჭი გა­და­მე­კი­და, სიყ­ვა­რულს მე­ფი­ცე­ბო­და. ერთ დღეს მას­თან დავ­რ­ჩი და მითხ­რა, ჩემ­თან იცხოვ­რეო. და­ვიწყეთ ერ­თად ცხოვ­რე­ბა. ჩე­მებს ყვე­ლა­ფერს ვუ­მა­ლავ­დი. მათ ეგო­ნათ, ოჯახ­ში ვმუ­შა­ობ­დი, სი­ნამ­დ­ვი­ლე­ში კი მა­მა­კაც­თან ვცხოვ­რობ­დი. მა­ლე მივ­ხ­ვ­დი, რომ ბა­რის მიმ­ტან­თან ზედ­მე­ტად ბევრ დროს ვა­ტა­რებ­დი. რამ­დე­ნი­მე კვი­რა­ში მან მითხ­რა, - უნ­და გა­დახ­ვი­დე, სხვა მომ­წონ­სო. ტი­რი­ლით წა­მო­ვე­დი მის­გან. ვიხ­რ­ჩო­ბო­დი, ისე მო­მაწ­ვა ბოღ­მა, ნოს­ტალ­გი­აც - ყვე­ლა­ფე­რი ერ­თად.
ერთ ქარ­თ­ველ გო­გოს ვთხო­ვე, უფ­ლე­ბა მო­ე­ცა, რომ ღა­მე მას­თან გა­მე­თია. მითხ­რა: კა­ცი მყავს და დიდ­ხანს ვერ დარ­ჩე­ბი, ის მო­დის ხოლ­მე აქო. მივ­ხ­ვ­დი, მის ბი­ნა­ში არ იყო ჩე­მი ად­გი­ლი. ვე­ღარც ბარ­ში ვმუ­შა­ობ­დი. ყო­ველ წუ­თას მა­თი ერ­თად ნახ­ვა აღარ შე­მეძ­ლო.

ამა­სო­ბა­ში, ერ­თი კარ­გი გო­გო გა­ვი­ცა­ნი, რო­მელ­მაც ძი­ძად ამიყ­ვა­ნა. მათ­თან ძა­ლი­ან კარ­გად ვი­ყა­ვი და ბავ­შ­ვიც ძა­ლი­ან შე­მიყ­ვარ­და. ვცხოვ­რობ­დი მშვი­დად, მე­რე კი ინ­ტერ­ნე­ტის მეშ­ვე­ო­ბით ერ­თი უცხო­ე­ლი ბი­ჭი გა­ვი­ცა­ნი. ისე­თი ვაჟ­კა­ცუ­რი იყო, სიმ­პა­თი­უ­რი, რომ მა­ლე­ვე მომ­ხიბ­ლა. მა­საც ძა­ლი­ან შე­ვუყ­ვარ­დი. მითხ­რა, ცო­ლად გა­მომ­ყე­ვი და ჩემს ქვე­ყა­ნა­ში წა­ვი­დეთ საცხოვ­რებ­ლა­დო (იმ პე­რი­ოდ­ში, ის სას­წავ­ლებ­ლად იყო ჩა­მო­სუ­ლი). ჩე­მი ოჯა­ხის წევ­რებ­საც ვუთხა­რი, რომ ბი­ჭი შე­მიყ­ვარ­და. ჩე­მი რჩე­უ­ლი უც­ნა­უ­რი ტრა­დი­ცი­ე­ბის მქო­ნე ქვეყ­ნი­დან იყო და მი­სი მშობ­ლე­ბი ოჯახ­ში მა­თი­ვე ეროვ­ნე­ბის რძლის შეყ­ვა­ნა­ზე ოც­ნე­ბობ­დ­ნენ. ჩემ­მა მშობ­ლებ­მა ჯერ მო­მა­ყო­ლეს, გვითხა­რი, ვინ არის შე­ნი რჩე­უ­ლი, მის მშობ­ლებ­ზე რა იციო? მე­რე კი ნელ-ნე­ლა, ისე ოს­ტა­ტუ­რად შე­მა­ძუ­ლეს რჩე­უ­ლი, რომ ვერ მივ­ხ­ვ­დი, რა და­მე­მარ­თა. (გაგრძელება)
...
22 ნოემბერი 2017 23:47
დაუფიქრებელ კომენტარებს ნუ გააკეთებთ გზადაბნეული ადამიანები ძალიან ადვილად ტყუვდებიან და ნუ განსჯით მწარედ

რედაქტორის რჩევით
თქვენი აზრით, უნდა იყოს თუ არა პრეზიდენტი უშიშროების საბჭოს შემადგენლობაში?
თქვენი აზრი მნიშვნელოვანია!
თქვენი აზრით, უნდა იყოს თუ არა პრეზიდენტი უშიშროების საბჭოს შემადგენლობაში?