შიშით ვდუმდი, გულში ვიკლავდი გრძნობას, მეგონა, ჩემი სიყვარული ცალმხრივი იყო...
25-03-2018
შიშით ვდუმდი, გულში ვიკლავდი გრძნობას, მეგონა, ჩემი სიყვარული ცალმხრივი იყო...
მოსწავლეობის დროს ჩემი თანაკლასელი ბიჭი მიყვარდა. ვერ ვეუბნებოდი და ამის გამო საშინლად ვიტანჯებოდი.
არც არავინ იცოდა ამის შესახებ. ყველაზე ახლო მეგობარსაც კი არ გავუმხილე, რადგან მანამდე ჩვენს კლასში ერთმა გოგომ ბიჭს სიყვარული რომ გაუმჟღავნა, იმ ბიჭმაც და დანარჩენებმაც მაგრად დასცინეს და ის გოგონა იძულებული გახდა, სხვა სკოლაში გადასულიყო. სწორედ ამის შიშით ვდუმდი და გულში ვიკლავდი გრძნობას, მაგრამ ვერ აღგიწერთ, ეს როგორი ტანჯვა იყო ჩემთვ
ის.

სკოლა დავამთავრეთ, მე იმ წელსვე ჩავირიცხე, ის კი დარჩა და ჯარში წავიდა. რამდენიმე თანაკლასელმა სკოლის დამთავრების მერეც გავაგრძელეთ ურთიერთობა, მეგობრობა და ერთმანეთის ნათელმირონიც კი გავხდით. ძალიან ხშირად ვხვდებოდით. პაპუნაც მათ რიცხვში იყო. საქართველოში მსახურობდა და თვეში ერთხელ შინ ჩამოსვლას ახერხებდა. როგორც კი დაბრუნდებოდა, მაშინვე ყველას დაგვირეკავდა და მივდიოდთ ხან ექსკურსიაზე, ხან
- საქეიფოდ, ხანაც რომელიმესთან...


ყოფილა შემთხვევები, რომ რამდენიმე დღითაც კი დავრჩენილვართ მეგობრის ოჯახში. ჩემზე ბედნიერი ასეთ დროს არავინ იყო - საყვარელი ადამიანის გვერდით ყოფნით ვტკბებოდი და მერე რა, რომ ეს გრძნობა ცალმხრივი იყო?

გავიდა წლები. მე ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროში დავიწყე მუშაობა. პაპუნამ კი იურიდიული ფაკულტეტი დაამთავრა და შემდეგ კერძო ბიზნესს მოჰკიდა ხელი. 28 წლის ასაკში საკმაოდ წარმატებული საქმოსანი გახდა. რაც დრო გადიოდა, უფრო და უფრო იხვეწებოდა, სიმპათიურდებოდა და ჩემი გრძნობაც უფრო იმატებდა. ურთიერთობას კვლავ ვაგრძელებდით. ჩვენი 10 მეგობრიდან ყველა დაქორწინდა, ჩვენ გარდა. არც მას მოჰყავდა ცოლი და მე ხომ გათხოვებაზე საერთოდ არ ვფიქრობდი. ყველა ეჩიჩინებოდა, ცოლი მოიყვანეო. ხან ვის ურიგებდნენ და ხან - ვის, მე კი გული მისკდებოდა, რომლიმე შეთავაზებული გოგო არ მოეწონოს და არ დავიღუპო-მეთქი. თუმცა არაფერს ვაკეთებდი საიმისოდ, რომ საყვარელი მამაკაცის დასაკუთრებისთვის მებრძოლა. ბედს ვიყავი მინდობილი. რადგან ერთხელ ვერ ვთქვი, უკვე ვერასოდეს გავბედავდი, გრძნობები გამემჟღავნებინა.

30 წლის რომ შევსრულდი, რესტორანში აღვნიშნე დაბადების დღე. ნათესავებთან და ოჯახის წევრებთან ერთად, რა თქმა უნდა, ჩემი თანაკლასელებიც დავპატიჟე (პირველი რიგში სწორედ ისინი მივიწვიე). გაგრძელება
მკითხველის კომენტარი (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა.
იყავი პირველი!

რედაქტორის რჩევით