"გათხო­ვი­ლი ქა­ლის გა­ტა­ცე­ბა მქონ­და გან­ზ­რა­ხუ­ლი..."
25-04-2018
"გათხო­ვი­ლი ქა­ლის გა­ტა­ცე­ბა მქონ­და გან­ზ­რა­ხუ­ლი..."
"არც კი ვი­ცი, ჩე­მი უიღ­ბ­ლო­ბის მო­ყო­ლა სა­ი­დან და­ვიწყო. ჩემ­თ­ვის მხო­ლოდ ბავ­შ­ვო­ბა იყო ნა­თე­ლი, თო­რემ ზრდას­რულს ღი­მი­ლიც კი და­მა­ვიწყა თავს გა­დახ­დე­ნილ­მა ამ­ბებ­მა. მად­ლო­ბე­ლი დაგ­რ­ჩე­ბით, თუ მო­მის­მენთ. ალ­ბათ, აქვს მუ­ღა­მი სა­კუ­თა­რი ამ­ბის საქ­ვეყ­ნოდ მო­ყო­ლას და იქ­ნებ, გულ­ში ჩა­ბუ­დე­ბუ­ლი დარ­დის ამოთ­ქ­მით მეც ვიგ­რ­ძ­ნო შვე­ბა..." - ასე იწყე­ბო­და წე­რი­ლი, რო­მე­ლიც სი­ბე­რე­შე­პა­რულ­მა მა­მა­კაც­მა მოგ­ვ­წე­რა. არ ისურ­ვა ასა­კის გამ­ჟ­ღავ­ნე­ბა, არც გვა­რი მითხ­რა, მაგ­რამ დამ­პირ­და, რომ ტე­ლე­ფო­ნით და­უ­ფა­რა­ვად მეტყო­და იმას, რაც გა­დახ­და...

- ნა­თე­ლი ბავ­შ­ვო­ბა, ლა­მა­ზი წლე­ბი,
მწვა­ნე­ში ჩაფ­ლუ­ლი სო­ფე­ლი, ბევ­რი მე­გო­ბა­რი, მხი­ა­რუ­ლი თა­მა­შე­ბი, ცო­ტა, მაგ­რამ გემ­რი­ე­ლი საჭ­მე­ლი და მო­პა­რუ­ლი ხი­ლის და­უ­ვიწყა­რი გე­მო - ეს ჩე­მი ბავ­შ­ვო­ბაა. იმ დროს, რო­ცა პა­ტა­რა ვი­ყა­ვი, ნაკ­ლე­ბი ყუ­რადღე­ბა ეთ­მო­ბო­და სწავ­ლა-გა­ნათ­ლე­ბას, მაგ­რამ მე მა­ინც, რა­ღაც­ნა­ი­რად ვეს­წ­რა­ფო­დი წიგ­ნებს. თავ­ბ­რუს მახ­ვევ­და ასო­თა წყო­ბა, წი­ნა­და­დე­ბე­ბად აკინ­ძუ­ლი სიტყ­ვე­ბიც მე­ჯა­დოს­ნუ­რე­ბო­და. მინ­დო­და, ვა­ჟას­ნა­ი­რად
მე­წე­რა და ვბა­ძავ­დი კი­დეც ბუ­ნე­ბის აღ­წე­რა­ში ან უფ­რო სწო­რედ, ვე­ჯიბ­რე­ბო­დი. მას­წავ­ლებ­ლე­ბი ჩემ­ზე დიდ იმედს ამ­ყა­რებ­დ­ნენ და თუ სკო­ლა­ში სტუ­მარს ვე­ღირ­სე­ბო­დით, მის წი­ნა­შე ყო­ველ­თ­ვის მე წარ­მად­გენ­დ­ნენ, რო­გორც სა­ნი­მუ­შო მო­წა­ფეს. წარ­მა­ტე­ბუ­ლებს შო­რის ერ­თა­დერ­თი ვა­ჟი ვი­ყა­ვი, და­ნარ­ჩე­ნი სა­მი - გო­გო­ნა გახ­ლ­დათ. ზო­გი­ერთ ბიჭს "თვალ­ში ვე­პა­ტა­რა­ვე­ბო­დი", რად­გან გო­გო­ნებ­თან მე­გობ­რო­ბაც გა­მომ­დი­ო­და, კარ­გა­დაც ვსწავ­ლობ­დი, მაგ­რამ აი, ფეხ­ბურ­თის თა­მა­ში კი ვე­რაფ­რით ვის­წავ­ლე და მათ მსგავ­სად, ტა­ლახ­ში ამოს­ვ­რი­ლიც იშ­ვი­ა­თად დავ­დი­ო­დი. თუმ­ცა, ვერ ვიტყ­ვი, რომ ძმა­კა­ცე­ბის ნაკ­ლე­ბო­ბას გან­ვიც­დი­დი და მათ შო­რის ბევ­რი იყო "ქუ­ჩის ბი­ჭი". ფეხ­ბურთს ვერ ვთა­მა­შობ­დი სუს­ტი აღ­ნა­გო­ბი­სა და ჯან­მ­რ­თე­ლო­ბის გა­მო, მაგ­რამ სა­უ­კე­თე­სო გულ­შე­მატ­კივ­რო­ბა შე­მეძ­ლო და სხვა­თა შო­რის, იმა­საც ამ­ბობ­დ­ნენ, რომ "კარ­გი ფე­ხი" მქონ­და...

- ფეხ­ბურ­თის თა­მა­ში არა, მაგ­რამ ალ­ბათ, სხვა "ბი­ჭუ­რი" თა­მა­შე­ბი გა­მოგ­დი­ო­დათ...
- თქვენ წარ­მო­იდ­გი­ნეთ, სპორ­ტი არას­დ­როს მი­ზი­დავ­და. არც თო­ჯი­ნე­ბით ვთა­მა­შობ­დი, მაგ­რამ სირ­ბი­ლიც არ მიყ­ვარ­და. სა­მა­გი­ე­როდ, მომ­წონ­და ისე­თი თა­მა­შო­ბე­ბი, რო­მელ­საც გო­ნე­ბის და­ტა­ნე­ბა სჭირ­დე­ბო­და და სა­ი­და­ნაც, რო­გორც წე­სი, გა­მარ­ჯ­ვე­ბუ­ლი გა­მოვ­დი­ო­დი... კი­დევ, "ფლირ­ტა­ო­ბა­ნას" ვთა­მა­შობ­დით ხოლ­მე.

- ფლირ­ტა­ო­ბა ახ­სე­ნეთ და წლე­ბის წინ ბი­ჭებს გო­გო­ნებ­თან რო­გო­რი ურ­თი­ერ­თო­ბა გქონ­დათ? მათ სა­კუ­თარ გრძნო­ბებს რა მე­თო­დე­ბით უმ­ხელ­დით?
- ამ­ბო­ბენ, ად­რე ბი­ჭე­ბიც და გო­გო­ნე­ბიც გა­ცი­ლე­ბით მორ­ცხ­ვე­ბი იყ­ვ­ნენ, ვიდ­რე დღე­სო, მაგ­რამ ასეც არ იყო. არც მე ვყო­ფილ­ვარ მორ­ცხ­ვი და არც ჩემ გარ­შე­მო ვინ­მე. პი­რი­ქით, მე­ტად ვაჟ­კა­ცუ­რე­ბი ვი­ყა­ვით. ერ­თა­დერ­თი, თუ გა­ვი­გებ­დით, რომ კონ­კ­რე­ტუ­ლი გო­გო ვი­ღაც ჩვე­ნი­ანს მოს­წონ­და, რო­გორც უნ­და გავ­გი­ჟე­ბუ­ლი­ყა­ვით მას­ზე, გრძნო­ბებს გულ­ში ვი­მარ­ხავ­დით, სხვა­ნა­ი­რად მოქ­ცე­ვა არ შე­იძ­ლე­ბო­და, ახ­ლა კი ყვე­ლა­ფე­რი არე­უ­ლია და რა გა­საკ­ვი­რია, რომ ახ­ლობ­ლე­ბი ერ­თ­მა­ნეთს არ ინ­დო­ბენ და ძმა ძმას ცოლს არ­თ­მევს? გაგრძელება
მკითხველის კომენტარი (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა.
იყავი პირველი!

რედაქტორის რჩევით
თქვენი აზრით, უნდა იყოს თუ არა პრეზიდენტი უშიშროების საბჭოს შემადგენლობაში?
თქვენი აზრი მნიშვნელოვანია!
თქვენი აზრით, უნდა იყოს თუ არა პრეზიდენტი უშიშროების საბჭოს შემადგენლობაში?