"მოგ­ვი­ა­ნე­ბით მივ­ხ­ვ­დი, რომ უცებ ავ­ცან­ცარ­დი და ეს სუ­ლე­ლუ­რი ნა­ბი­ჯი გა­დავ­დ­გი..."
"მოგ­ვი­ა­ნე­ბით მივ­ხ­ვ­დი, რომ უცებ ავ­ცან­ცარ­დი და ეს სუ­ლე­ლუ­რი ნა­ბი­ჯი გა­დავ­დ­გი..."
ჩვენი რესპონდენტები, რომელთაც ვინაობის გამხელა არ სურთ, თავიანთი ცხოვრების შესახებ ამბებს მკითხველს უყვებიან.

"საყ­ვა­რე­ლი მყავს..."

"გა­მარ­ჯო­ბა. მინ­და, ჩემს ამ­ბავს მო­გიყ­ვეთ. სულ ვცდი­ლობ დავ­წე­რო, რაც თავს გა­დამ­ხ­და, მაგ­რამ ვი­ცი, სა­ინ­ტე­რე­სოდ ვერ დავ­წერ. სო­ფელ­ში და­ვი­ბა­დე და გა­ვი­ზარ­დე. გა­რეგ­ნუ­ლად დი­დი არა­ფე­რი გო­გო ვყო­ფილ­ვარ, მაგ­რამ არც მა­ხინ­ჯი და შე­უ­ხე­და­ვი გახ­ლ­დით. მე­სა­მე კურ­ს­ზე ვსწავ­ლობ­დი, რო­ცა გავ­თხოვ­დი. მე­გო­ნა, სიყ­ვა­რუ­ლით გავ­ყე­ვი, მაგ­რამ რო­გორც ხდე­ბა, შევ­ც­დი. მოგ­ვი­ა­ნე­ბით მივ­ხ­ვ­დი, რომ უცებ ავ­ცან­ცარ­დი და ეს სუ­ლე­ლუ­რი ნა­ბი­ჯი გა­დავ­დ­გი. შვი­ლიც შე­მე­ძი­ნა,
რო­მე­ლიც ახ­ლა 4 წლის ხდე­ბა. თა­ვი­დან თით­ქოს, ნორ­მა­ლუ­რად მი­დი­ო­და ჩვე­ნი ურ­თი­ერ­თო­ბა, მაგ­რამ მივ­ხ­ვ­დი, რომ რა­ღაც მაკ­ლ­და. მაგ­რამ რა იყო ეს რა­ღაც, ვერ ვხვდე­ბო­დი და ერ­თხე­ლაც, სრუ­ლი­ად შემ­თხ­ვე­ვით, სოფ­ლი­დან მო­მა­ვალ­მა გზა­ზე გა­ვი­ცა­ნი ჩემ­ზე 14 წლით უფ­რო­სი მა­მა­კა­ცი... მთე­ლი გზა ვსა­უბ­რობ­დით: ოჯახ­ზე, შვი­ლებ­ზე, ურ­თი­ერ­თო­ბებ­ზე.

გან­შო­რე­ბი­სას მითხ­რა, -
ჩე­მი ნო­მე­რი ჩა­ი­წე­რე და თუ დაგ­ჭირ­დე­ბი, შე­მეხ­მი­ა­ნე ხოლ­მეო. ციფ­რე­ბის აკ­რე­ბის შემ­დეგ, ვი­თომ შემ­თხ­ვე­ვით მას­თან დავ­რე­კე და იმა­ნაც მო­ა­ხერ­ხა ჩე­მი მო­ბი­ლუ­რის ნომ­რის და­მახ­სოვ­რე­ბა. ორი კვი­რის შემ­დეგ და­მი­რე­კა. სამ­სა­ხურ­ში ვი­ყა­ვი და ვერ ვე­ლა­პა­რა­კე თა­ვი­სუფ­ლად. ორი დღის მე­რე კი თა­ვად მივ­წე­რე, მო­ვი­კითხე. ერთ წვი­მი­ან დღეს შევ­ხ­ვ­დი, გა­ვი­სე­ირ­ნეთ. მე­რე მე­ო­რედ ვნა­ხე, მე­სა­მე­დაც და... ის ჩე­მი საყ­ვა­რე­ლი გახ­და. მე­გო­ნა, მის გა­რე­შე სი­ცოცხ­ლე აღარ შე­მეძ­ლო, სულ მე­ნატ­რე­ბო­და. ის დი­დი ყუ­რადღე­ბი­თა და მზრუნ­ვე­ლო­ბით არ გა­მო­ირ­ჩე­ო­და. მე­სა­მე ცო­ლი და 4 შვი­ლი ჰყავ­და, მაგ­რამ მი­სი ასე­თი მდგო­მა­რე­ო­ბაც კი მაკ­მა­ყო­ფი­ლებ­და. ერთ დღეს გა­ვი­გე, რომ ორ­სუ­ლად ვი­ყა­ვი მის­გან...

და­ვუ­რე­კე და ვუთხა­რი, რამ­დე­ნი­მე დღის შემ­დეგ მნა­ხა და მითხ­რა: თუ ჩემ­თან ყოფ­ნა გინ­და, მუ­ცე­ლი უნ­და მო­ი­შო­როო. უარი ვუთხა­რი. - მა­შინ თა­ვად გა­ზარ­დე ეს ბავ­შ­ვი და შე­ნი და­ნახ­ვაც აღარ მინ­დაო, - გა­მო­მიცხა­და... წა­ვი­და... დავ­რ­ჩი იმედ­გაც­რუ­ე­ბუ­ლი... ჩემს ქმარს გა­უ­ხარ­და, რო­ცა გა­ი­გო, რომ შვი­ლი გვე­ყო­ლე­ბო­და...
ისე გა­ვი­და ორ­სუ­ლო­ბის 7 თვე, ერ­თხე­ლაც არ გავ­ხ­სე­ნე­ბი­ვარ და არ მო­უ­კითხავს თა­ვი­სი მუც­ლად­მ­ყო­ფი შვი­ლი. სულ ნერ­ვი­უ­ლო­ბა­სა და ტი­რილ­ში გა­ვა­ტა­რე ეს 7 თვე. მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ამ­ტ­კივ­და მუ­ცე­ლი, სამ­შო­ბი­ა­რო­ში წა­ვე­დით და... ჩე­მი გო­გო­ნა გარ­და­იც­ვა­ლა, ვერ გა­და­ვარ­ჩი­ნეთ. სიკ­ვ­დი­ლი მერ­ჩივ­ნა ამას. ის გო­გო­ნა, რო­მელ­საც 7 თვე ვე­ფე­რე­ბო­დი, სა­ოც­რად ძვირ­ფა­სი იყო ჩემ­თ­ვის, მაგ­რამ მშობ­ლე­ბის ცოდ­ვას შე­ე­წი­რა.
გა­ვი­და დრო. არა მარ­ტო მი­სი, არც ერ­თი კა­ცის და­ნახ­ვა არ მსურ­და; და­ნახ­ვა კი არა, ხმის გა­გო­ნე­ბაც. თუმ­ცა, მე­რე ყვე­ლა­ფე­რი შე­იც­ვა­ლა, ახ­ლაც მყავს საყ­ვა­რე­ლი და ამ­ჯე­რად ვთვლი, რომ ეს ნამ­დ­ვი­ლი სიყ­ვა­რუ­ლია. სი­ცოცხ­ლეს მირ­ჩევ­ნია. მის­გა­ნაც ვი­ყა­ვი ორ­სუ­ლად, მაგ­რამ ვიდ­რე ამას მივ­ხ­ვ­დე­ბო­დი, მუ­ცე­ლი მო­მე­შა­ლა. ხან­და­ხან ძა­ლი­ან მაბ­რა­ზებს და მიჩ­ნ­დე­ბა სა­ო­ცა­რი სურ­ვი­ლი, აღარ მიყ­ვარ­დეს, მაგ­რამ ვგრძნობ, მის გა­რე­შე ცხოვ­რე­ბა არ შე­მიძ­ლია. რო­დემ­დე გა­ვაგ­რ­ძე­ლებთ ურ­თი­ერ­თო­ბას, არ ვი­ცი. ის ჩემ­ზე 5 წლით უფ­რო­სია და არც ოჯა­ხი ჰყავს. მე კი დი­დი სი­ა­მოვ­ნე­ბით და­ვი­ვიწყებ­დი ყვე­ლა­ფერს და მთელ ცხოვ­რე­ბას მას­თან გა­ვა­ტა­რებ­დი. ეჰჰჰ... გაგრძელება

რუბრიკის სხვა სიახლეები
გაზეთის სტატია. მიიღეთ წვდომა
გაზეთის სტატია. მიიღეთ წვდომა
გაზეთის სტატია. მიიღეთ წვდომა
თვის კითხვადი სტატიები