"მხო­ლოდ ერ­თხელ შე­მიყ­ვარ­და, მაგ­რამ გათხო­ვე­ბა ვერც მა­შინ გავ­ბე­დე"
"მხო­ლოდ ერ­თხელ შე­მიყ­ვარ­და, მაგ­რამ გათხო­ვე­ბა ვერც მა­შინ გავ­ბე­დე"
"გა­და­ი­რია ქვეყ­ნად ქა­ლიც და კა­ციც", - დარ­დობს ქალ­ბა­ტო­ნი ცი­სია. მას შვი­ლე­ბი არ ჰყავს. ნა­თე­სა­ვე­ბის იმე­დად მყო­ფი გა­ნიც­დის, რომ სიკ­ვ­დი­ლის შემ­დეგ აღა­რა­ვინ გა­იხ­სე­ნებს. - ახ­ლა, ცოცხა­ლი აღა­რა­ვის ვუნ­დი­ვარ და მკვდა­რი ვი­ღას ვეხ­სო­მე­ბი? - ამ­ბობს და­ნა­ნე­ბით და იმ წლებს იხ­სე­ნებს, რო­ცა ახალ­გაზ­რ­დას, სი­ცოცხ­ლით სავ­სეს უამ­რა­ვი თაყ­ვა­ნის­მ­ცე­მე­ლი ჰყავ­და. მის მო­ნო­ლოგ-წე­რილს მცი­რე­ო­დე­ნი შეს­წო­რე­ბით გთა­ვა­ზობთ (სტი­ლი და­ცუ­ლი­ა):

"თბი­ლის­ში არ დავ­ბა­დე­ბულ­ვარ, მაგ­რამ აქ კი გა­ვა­ტა­რე ყმაწ­ვილ­ქა­ლო­ბა და სი­ბე­რე­შიც დე­და­ქა­ლაქ­ში მი­წევს ყოფ­ნა. თუმ­ცა, ძა­ლი­ან კი მე­ნატ­რე­ბა მი­წის
სი­ახ­ლო­ვე. ყო­ველ­თ­ვის ვამ­ბობ­დი, სი­ბე­რე­ში ჩემს სო­ფელ­ში დავ­ბ­რუნ­დე­ბი, ბოს­ტანს გა­ვა­შე­ნებ და ვი­ფუს­ფუ­სებ-მეთ­ქი, მაგ­რამ არც ისე ად­ვი­ლია, უკ­ვე გა­ქა­ლა­ქე­ბუ­ლი მოს­წყ­დე დე­და თბი­ლისს და სო­ფელ­ში წახ­ვი­დე, სა­დაც არც კი იცი, რა გე­ლის. თან, და­ვიწყე­ბა იცის ყვე­ლა საქ­მემ, თუ ცოდ­ნას დრო­თა გან­მავ­ლო­ბა­ში არ იყე­ნებ და არ ავი­თა­რებ. აღარც კი
მახ­სოვს, რო­გორ უვ­ლიდ­ნენ ჩე­მი მშოOბლები ბოს­ტანს, ცხო­ვე­ლებს ან ფრინ­ვე­ლებს. არა­და, ჩემს სახ­ლ­ში ოთხ­ფე­ხე­ბიც ბლო­მად ჰყავ­დათ და ფრთოს­ნე­ბიც. ნე­ტავ, პა­ტა­რა მი­წის ნაგ­ლე­ჯი მა­ინც მქონ­დეს კორ­პუს­თან ახ­ლოს, სი­ა­მოვ­ნე­ბით და­ვა­მუ­შა­ვებ­დი. ძა­ლი­ან ძნე­ლია მთე­ლი დღე ერთ ად­გი­ლას ჯდო­მა, ამი­ტომ დავ­დი­ვარ უსაქ­მუ­რად მთელ ქა­ლაქ­ში და სად­მე ნაც­ნობს თუ გა­და­ვეყ­რე­ბი, სი­ხა­რუ­ლის­გან ვცმუ­კავ, თუ არა და, უცხო­ებ­თან გა­მო­ლა­პა­რა­კე­ბას ვცდი­ლობ: ზოგს მოვ­წონ­ვარ და მე­ლა­პა­რა­კე­ბა, ზო­გი კი ცხვირს ამიბ­ზუ­ებს ხოლ­მე, - რა გინ­და, ვის დაჰ­კარ­გ­ვი­ხა­რო? არა­და, ამ დიდ ქა­ლაქ­ში ძნე­ლია უკ­ვე ნაც­ნო­ბის პოვ­ნა. ჩე­მი თა­ო­ბის ბევ­რი აღა­რა­ვინ შე­მორ­ჩა ქვე­ყა­ნას და ახ­ლებს კი­დევ, მე ვე­ღარ ვცნობ.

ძნე­ლია სი­ბე­რე. ახალ­გაზ­რ­დას მე­გო­ნა, არას­დ­როს დავ­ბერ­დე­ბო­დი. სულ სი­ცილ-სი­ცილ­ში გავ­ლიე წლე­ბი და ახ­ლა ვხვდე­ბი, წინ­და­უ­ხე­და­ვი ვყო­ფილ­ვარ. კარ­გი გა­რეგ­ნო­ბის გარ­და, კარ­გი პრო­ფე­სი­აც მქონ­და, პე­და­გო­გი გახ­ლ­დით. ფი­ლო­ლო­გი­ურ­ზე სწავ­ლი­სას, თა­ვი ისე გა­მო­ვი­ჩი­ნე, რომ უნი­ვერ­სი­ტე­ტის დამ­თავ­რე­ბის­თა­ნა­ვე საკ­მა­ოდ პრეს­ტი­ჟულ სკო­ლა­ში გა­მა­ნა­წი­ლეს. მას მე­რე, ვიდ­რე სა­პენ­სიო ასაკს არ მი­ვაღ­წიე, ვმუ­შა­ობ­დი. რამ­დე­ნი­მე სკო­ლა მო­ვი­ა­რე, კერ­ძო­დაც ვამ­ზა­დებ­დი ბავ­შ­ვებს და ხალ­ხის­გა­ნაც პა­ტი­ვის­ცე­მას ვგრძნობ­დი. ალ­ბათ, ეს პა­ტი­ვის­ცე­მა "ა­მი­ვარ­და თავ­ში" და ბი­ჭებს ვი­წუ­ნებ­დი. ზო­გი კი მომ­წონ­და, მაგ­რამ სა­ჩე­მოდ მა­ინც არ მი­ვიჩ­ნევ­დი ან კა­რი­ე­რის დან­გ­რე­ვის მე­ში­ნო­და. ჰო­და, დავ­რ­ჩი უშ­ვილ­ძი­როდ. ახ­ლა ბი­ჭებს ქა­ლე­ბი თვა­ლებ­ში აფ­რინ­დე­ბი­ან, ად­რე კი ეს ცუდ ტო­ნად მი­იჩ­ნე­ო­და. ქა­ლე­ბი ვცდი­ლობ­დით, ზედ­მე­ტი ცნო­ბის­მოყ­ვა­რე­ო­ბაც კი არ გა­მოგ­ვე­ჩი­ნა. მა­შინ პა­ტი­ოს­ნე­ბა დი­დად ფა­სობ­და, ახ­ლა კი მას ჩა­ლის ფა­სი აქვს, სამ­წუ­ხა­როდ. ვგიჟ­დე­ბი, ისე­თე­ბი მეს­მის და ტე­ლე­ვი­ზორ­ში ისე­თებს ვუ­ყუ­რებ. ამ სა­უ­კუ­ნე­ში რომ დავ­ბა­დე­ბუ­ლი­ყა­ვი, კაც­მა არ იცის, რო­გორ წა­რი­მარ­თე­ბო­და ჩე­მი ბე­დი. ალ­ბათ, ვე­რა­ფერს მი­ვაღ­წევ­დი ვერც კა­რი­ე­რა­სა და ვერც სიყ­ვა­რულ­ში, ჩე­მი სი­მორ­ცხ­ვის გა­მო ყვე­ლას და­ცინ­ვის ობი­ექ­ტი ვიქ­ნე­ბო­დი.
წლე­ბის წინ სულ სხვა­ნა­ი­რი წარ­მოდ­გე­ნა გვქონ­და კა­ცებ­თან ურ­თი­ერ­თო­ბა­ზე და ყვე­ლა­ზე თა­მამ სიზ­მარ­შიც არ მი­ნა­ხავს ის, რა­საც ახ­ლა რე­ა­ლუ­რად ვხე­დავ პარ­კებ­ში, სკვე­რებ­ში. გუ­ლი მიმ­ძიმ­დე­ბა ხოლ­მე ამის ყუ­რე­ბი­სას. გა­ირ­ყ­ვ­ნა ახალ­გაზ­რ­დო­ბა და ეგაა. კოც­ნას არ სჯერ­დე­ბი­ან, ხალ­ხის თან­დას­წ­რე­ბით ლა­მის ტა­ნი­სა­მო­სი შე­მო­იგ­ლი­ჯონ და თან, ეს ბავ­შ­ვე­ბის თვალ­წინ ხდე­ბა, დღი­სით, მზი­სით. შვი­ლი ან შვი­ლიშ­ვი­ლი რომ მყავ­დეს და მას­თან ერ­თად სე­ირ­ნო­ბი­სას, მსგავს სცე­ნას გა­და­ვაწყ­დე, ალ­ბათ, ტვინ­ში სის­ხ­ლი ჩა­მექ­ცე­ვა... გაგრძელება
მკითხველის კომენტარი (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა.
იყავი პირველი!
გააკეთე კომენტარი

კომენტარი, რომელიც შეიცავს უხამსობას, დისკრედიტაციას, შეურაცხყოფას, ძალადობისკენ მოწოდებას,სიძულვილის ენას, კომერციული ხასიათის რეკლამას, წაიშლება საიტის ადმინისტრაციის მიერ.

რეგისტრაციისა და ავტორიზაციის გავლის შემდეგ აღარ მოგიწევთ დაცვის კოდისა და სხვა ინფორმაციის მითითება!

თქვენი კომენტარები გამოქვეყნდება ყოველდღე 11.00-დან 19.00 საათამდე, გამოგზავნიდან 30 წუთის განმავლობაში.

19.00 საათის შემდეგ მიღებული კომენტარები დაიდება მეორე დღეს.

P.S. ვრცელი კომენტარის გაკეთებისას ეცადეთ, ჩაეტიოთ 4 წუთში, ან დააკოპიროთ სხვა პროგრამაში აკრეფილი ტექსტი.

რუბრიკის სხვა სიახლეები
აპირებთ თუ არა არჩევნების მეორე ტურში მონაწილეობის მიღებას?
თქვენი აზრი მნიშვნელოვანია!..
აპირებთ თუ არა არჩევნების მეორე ტურში მონაწილეობის მიღებას?
ბლოგერები
თვის კითხვადი სტატიები