"მის ცხოვ­რე­ბა­ში მის­ვ­ლა და­ვაგ­ვი­ა­ნე, ვე­ღარ ვუშ­ვე­ლე... ბო­ლო დროს ამას ხში­რად მი­მე­ო­რებ­და, - რა­ტომ უფ­რო ად­რე არ შეგ­ხ­ვ­დიო"
09-09-2019
"მის ცხოვ­რე­ბა­ში მის­ვ­ლა და­ვაგ­ვი­ა­ნე, ვე­ღარ ვუშ­ვე­ლე... ბო­ლო დროს ამას ხში­რად მი­მე­ო­რებ­და, - რა­ტომ უფ­რო ად­რე არ შეგ­ხ­ვ­დიო"
ფოტო:ნი­ნო მშვი­დო­ბა­ძე
სიკ­ვ­დი­ლის წინ ქმარ­მა უსიტყ­ვოდ და­ი­ბა­რა, რომ ცოლს მუ­დამ უნ­და ეგა­ზაფხუ­ლა. არ შე­იძ­ლე­ბა სხვა­ნა­ი­რად, რო­ცა ქა­ლი მსგავ­სია გა­ზაფხუ­ლის, გა­ზაფხულ­ზეა და­ბა­დე­ბუ­ლი და უყ­ვარს სი­ცოცხ­ლე...

ნი­ნო მშვი­დო­ბა­ძეს პირ­ვე­ლად ბა­თუმ­ში შევ­ხ­ვ­დი, დიდ ლი­ტე­რა­ტუ­რულ ღო­ნის­ძი­ე­ბა­ზე. მოკ­ლე­კა­ბი­ა­ნი ახალ­გაზ­რ­და ქა­ლი, რო­მელ­საც გუ­რი­ი­დან ვერ­ლიბ­რი ჰქონ­და სა­კონ­კურ­სოდ ჩა­მო­ტა­ნი­ლი, სხარტ, სი­ხა­რუ­ლა, ენა­მოს­წ­რე­ბულ კონ­კურ­სან­ტად ჩამ­რ­ჩა ხსოვ­ნა­ში.

ნი­ნოს და­ბა­დე­ბი­სას მზე და წვი­მა ერ­თ­მა­ნეთს ეჯიბ­რე­ბო­და თურ­მე და მწვა­ნედ ხას­ხა­სებ­და სო­ფე­ლი, სა­დაც ადა­მი­ა­ნებ­საც ეს ფე­რი არეკ­ვ­ლი­ათ... მწვა­ნე ყვე­ლა­ზე მი­ა­მი­ტუ­რი ფე­რია და ალ­ბათ, გუ­ლუბ­რ­ყ­ვი­ლო ადა­მი­ა­ნებს
მწვა­ნე ფე­რით უნ­და ხა­ტავ­დ­ნენ!

ნი­ნოს ჩვი­ლო­ბის დრო­ი­დან დე­და და ბე­ბო ანა კა­ლან­და­ძის ლექ­სებს უკითხავ­დ­ნენ. შე­საძ­ლოა, სუ­ლაც იმის გა­მო, რომ ანაც გუ­რუ­ლი გახ­ლ­დათ ან სუ­ლაც, გუ­რუ­ლიც რომ იყო და კარ­გი პო­ე­ზია რომ დაგ­ვი­ტო­ვა. ბავ­შ­ვო­ბი­დან­ვე შე­უყ­ვარ­და და მოს­წონ­და ქარ­თუ­ლი სიტყ­ვი­ე­რე­ბა. მი­კითხავ­დ­ნენ და თან, ვსწავ­ლობ­დიო ან უკე­თე­სი რა
უნ­და მო­ის­მი­ნო და ის­წავ­ლო ადა­მი­ან­მა? ემო­ცია ცხოვ­რე­ბას სულ ახ­ლავს, მაგ­რამ მწერ­ლო­ბამ ნი­ნო თა­ვად აქ­ცია ემო­ცი­ად.

"ბი­ძია თო­მას ქო­ხი" რომ წა­მი­კითხა დე­დამ, ოთხი წლის ვი­ყა­ვი. პა­ტა­რა, ლა­მაზ გო­გო­ნას სიკ­ვ­დი­ლის სცე­ნის დროს, წიგ­ნი წა­ვარ­თ­ვი და მა­გი­დის ქვეშ შევ­ძ­ვე­რი. მა­ნამ­დე არ გა­მო­ვე­დი იქი­დან, სა­ნამ დე­და არ დამ­პირ­და, რომ ევა იცოცხ­ლებ­და. ასე შევ­ც­ვა­ლე ბი­ჩერ სტო­უს ცნო­ბი­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბი. წარ­მო­უდ­გენ­ლად ცელ­ქი ვი­ყა­ვი. კი­ბის სა­ფე­ხურ­ზე სწრა­ფად ვსრი­ა­ლებ­დი, ჩემს ძმას სულ ვას­წ­რებ­დი. მე­ზობ­ლის ქა­ლი მეხ­ვე­წე­ბო­და: ნე­ლა, ცა, ბა­ღა­ნა არ გაჭყი­პოო (გას­რი­სო­ო). ვერ გავ­ჭყეპ­დი, კა­ფან­და­რა ვი­ყა­ვი მუ­დამ, მაგ­რამ მა­ინც ეში­ნო­და... ერ­თხელ, სამ­ზა­რე­უ­ლოს უზურ­გო სკამ­ზე, ტა­ბუ­რეტს რომ ეძა­ხი­ან, წყლით სავ­სე ქვა­ბი იყო შედ­გ­მუ­ლი და კაც­მა არ იცის, იქ რო­გორ ავ­ძ­ვე­რი და ჩე­მი ძმა რო­გორ ავიყ­ვა­ნე. ფაქ­ტია, ბა­ბი­ლი­ნა ბე­ბი­ამ ორი­ვე იმ ქვაბ­ში მოჭყუმ­პა­ლა­ვე გვი­ხი­ლა. და­ვი­ტუქ­სეთ კი არა­და... ერ­თხე­ლაც, მე­ზობ­ლის გო­გოს­თან მინ­დო­და გა­დას­ვ­ლა. დი­ლით ბა­ბი­ლი­ნა ისე გა­ვაბ­რა­ზე, ხმას არ მცემ­და. ჰო­და, ავ­დე­ქი და წე­რი­ლი და­ვუ­ტო­ვე: "ბე­ბია, მე მივ­დი­ვარ ნუ­ნუ­კას­თან, არ გა­გის­კ­ტეს გუ­ლი". ეს ხელ­ნა­წე­რი დღემ­დე "მკაც­რა­დაა და­ცუ­ლი". მე­რე იყო სკო­ლა. ცელ­ქი მოს­წავ­ლე არ ვყო­ფილ­ვარ, მაგ­რამ არც "გა­დამ­რი­ე" ბე­ჯი­თი. იოლად ვსწავ­ლობ­დი: ქარ­თულს, უცხო ენას, ის­ტო­რი­ას, სა­მა­გი­ე­როდ, არა­ფე­რი მეს­მო­და და არა­სო­დეს მიყ­ვარ­და: მა­თე­მა­ტი­კა, ქი­მია, ფი­ზი­კა. ვე­რა­ფე­რი გა­ვუ­გე ციფ­რებს და მივ­ხ­ვ­დი, ჩე­მი სამ­ყა­რო უფ­რო სიტყ­ვე­ბია, სიტყ­ვე­ბი, რომ­ლებ­საც აქვთ ფე­რი და გე­მო ჩემ­თ­ვის. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ არ მიყ­ვარ­და, მა­ინც ვსწავ­ლობ­დი... სკო­ლის პე­რი­ოდ­ში ძა­ლი­ან მიყ­ვარ­და შა­ბა­თი დღე (მა­შინ შა­ბათს ჯერ კი­დევ ვსწავ­ლობ­დით), რად­გან შინ მობ­რუ­ნე­ბულს სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში დე­და მხვდე­ბო­და. ყო­ველ­თ­ვის ასე იყო, შა­ბათ-კვი­რას სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში ორი სა­ო­ცა­რი ქა­ლი ფუს­ფუ­სებ­და: დე­და და ჩე­მი ბა­ბი­ლი­ნა".
ბა­ბი­ლი­ნა თით­ქოს სხვა გა­ლაქ­ტი­კი­დან იყო. პირ­ვე­ლი ლექ­სი მან ას­წავ­ლა ბა­დიშს. ისე, ბე­ბოს სი­ნამ­დ­ვი­ლე­ში, ნი­ნო ერ­ქ­ვა და ბა­რა­მი­ძის ქა­ლი იყო - სი­ლა­მა­ზით, გა­ნათ­ლე­ბით, ში­ნა­გა­ნი კულ­ტუ­რით გა­მორ­ჩე­უ­ლი, შვი­ლიშ­ვი­ლის­თ­ვის სა­მუ­და­მოდ ბა­ბი­ლი­ნად რომ დარ­ჩა. ნი­ნო ბე­ბო, რაც შვი­ლიშ­ვი­ლე­ბის სა­ხელს უკავ­შირ­დე­ბო­და, ყვე­ლა­ფერს სა­თუ­თად მი­უ­ჩენ­და ად­გილს თა­ვის ოთახ­ში. ბავ­შ­ვო­ბის დრო­ინ­დე­ლი ტან­საც­მე­ლი, წიგ­ნე­ბი და სას­კო­ლო სა­ხელ­მ­ძღ­ვა­ნე­ლო­ე­ბი, ფორ­მე­ბი, დღი­უ­რე­ბი - ყვე­ლა­ფე­რი ფა­სე­უ­ლი იყო და ბა­ბი­ლი­ნა თა­ვის ოთახ­ში შთა­მო­მავ­ლო­ბის ბავ­შ­ვო­ბას ინა­ხავ­და სა­გულ­და­გუ­ლოდ...

დე­და კი სხვა ქა­ლია, ბე­ბოს­გან ბევ­რად გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლი, მკაც­რი და მომ­თხოვ­ნი. მი­სი წეს­რი­გი­ა­ნო­ბა და რე­ჟი­მი ნი­ნოს მუ­დამ მო­ზი­დუ­ლად ამ­ყო­ფებს, არ აძ­ლევს და­ცე­მის უფ­ლე­ბას!
მა­მა დი­დი ბავ­შ­ვი იყო და ასე­თად დარ­ჩა ბო­ლომ­დე: უპ­რე­ტენ­ზიო, კე­თი­ლი, უწყი­ნა­რი კა­ცი, სა­შინ­ლად ჯი­უ­ტი ხა­სი­ა­თით, რო­გო­რიც მხო­ლოდ ბავ­შ­ვებს შე­იძ­ლე­ბა ჰქონ­დეთ. კა­ცი, რო­მე­ლიც იოლად იჯე­რებ­და ყვე­ლა­ზე და­უ­ჯე­რე­ბელ ამ­ბებს, მაგ­რამ ადა­მი­ა­ნის გულ­ქ­ვა­ო­ბა­სა და ბო­რო­ტე­ბას ვერ და­ა­ჯე­რებ­დი. "მა­პა­ტიე-მეთ­ქი, სიკ­ვ­დი­ლის წინ ვუთხა­რი, ცუ­დი შვი­ლი ვი­ყა­ვი-მეთ­ქი. გა­ე­ღი­მა, შენ რო­გორ შე­იძ­ლე­ბა ცუ­დი იყო, მა, ეს მე ვერ ვი­ყა­ვი შე­ნი შე­სა­ფე­რი­სი მა­მაო... ასე­თი იყო. ჩუ­მად წა­ვი­და... უც­ნა­უ­რი ისაა, რომ ყვე­ლა­ფე­რი ისე მოხ­და, რო­გორც მას სურ­და, რო­გორც ნატ­რობ­და და წარ­მო­ედ­გი­ნა თა­ვი­სი დაკ­რ­ძალ­ვის დღე", - იხ­სე­ნებს ნი­ნო.
ერ­თა­დერ­თი ძმა ჰყავს ნი­ნოს და მას­შიც გა­უ­მარ­თ­ლა. დას­ჭირ­დე­ბა და ის არის: კე­დე­ლი, საყ­რ­დე­ნი, იმე­დი, შვე­ბა, კა­მა­თი და თა­მა­შიც დაქ­ვ­რი­ვე­ბუ­ლი დის­თ­ვის. ძმაც ასე­თი უნ­და, და­იღ­ლე­ბი და და­ეყ­რ­დ­ნო­ბი! გეტ­კი­ნე­ბა და გწამ­ლობს...
ნი­ნო მშვი­დო­ბა­ძე მეუღლესთან ერთად
ვი­საც უმაღ­ლე­სი გა­ნათ­ლე­ბა მი­უ­ღია, იცის, რომ სტუ­დენ­ტო­ბა ყვე­ლა­ზე ლა­მა­ზი პე­რი­ო­დია ადა­მი­ა­ნის ცხოვ­რე­ბა­ში: ბავ­შ­ვო­ბას ემ­შ­ვი­დო­ბე­ბი და თან, არც დი­დი ხარ ჯერ კი­დევ. მო­ი­სურ­ვებ და დი­დი ხარ, არ მო­ი­სურ­ვებ და, არც ისე ძნე­ლია გა­ბავ­შ­ვე­ბა...

"სტუ­დენ­ტო­ბა ყვე­ლა­ზე სას­წა­უ­ლი ხა­ნაა. რო­ცა ძა­ლი­ან გი­ჭირს, მაგ­რამ მა­ინც ბედ­ნი­ე­რი ხარ. ერ­თხელ იმის­თ­ვის, რომ და­ქა­ლებ­თან ერ­თად ოპე­რა­ში "ტრა­ვი­ა­ტა" მე­ნა­ხა, ხუ­თი ლა­რი ორი თვე ვი­ნა­ხე. ფე­ხით დავ­დი­ო­დი, იშ­ვი­ა­თად ვჭამ­დი და იმ ფულს ხელს არ ვკი­დებ­დი. ვნა­ხე და მივ­ხ­ვ­დი, რომ სწო­რად მო­ვი­ქე­ცი, რომ ეს უნ­და მე­ნა­ხა, მეგ­რ­ძ­ნო, მო­მეს­მი­ნა. სა­ში­ნე­ლი დრო იყო, უმ­ძი­მე­სი პე­რი­ო­დი, უშუ­ქო­ბა, უგა­ზო­ბა, უგ­ზო­ო­ბა... მახ­სოვს, ნა­ქი­რა­ვებ ბი­ნა­ში გათ­ბო­ბა არ იყო და ღა­მით ვწერ­დი სა­კურ­სო თე­მას, სი­ცი­ვის­გან თი­თე­ბი მო­მე­ყი­ნა. ჰო, ასე­თი დრო იყო, მძი­მე. დე­დას ხელ­ფა­სი 14 ლა­რი ჰქონ­და: სახ­ლ­შიც უნ­და ჰყოფ­ნო­დათ და ჩემ­თ­ვი­საც უნ­და გა­მო­ეგ­ზავ­ნა. რომ არა კე­თი­ლი ნა­თე­სა­ვე­ბი, ალ­ბათ, სტუ­დენ­ტო­ბა არც მექ­ნე­ბო­და... სხვა­თა შო­რის, ბა­ბი­ლი­ნას უბ­ის წიგ­ნაკ­ში აქვს ჩა­წე­რი­ლი: "ნი­ნი­კო, არ და­გა­ვიწყ­დეს!" და სტუ­დენ­ტო­ბის დროს, თუ­კი ვინ­მეს თუნ­დაც, ფუნ­თუ­შა უჩუ­ქე­ბია, იმი­სი სა­ხე­ლი და გვა­რიც კი აქვს ჩა­წე­რი­ლი. არც მა­ვიწყ­დე­ბა ან რა და­მა­ვიწყებს..."

ნი­ნოს ოჯახ­ში თით­ქ­მის ყვე­ლა კა­რა­და წიგ­ნი­საა. მო­საწყენ, ზამ­თ­რის ცივ სა­ღა­მო­ებს კა­რა­დე­ბი­დან გად­მო­სუ­ლი პო­ე­ზია ებ­რ­ძო­და. ეწყო­ბო­და ოჯა­ხუ­რი ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი სა­ღა­მო­ე­ბი და იყო გა­ჯიბ­რე­ბა კითხ­ვა­ში, ავ­ტო­რე­ბი­სა და ძირ­ძ­ვე­ლი ქარ­თუ­ლი სიტყ­ვე­ბის მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბის ამოც­ნო­ბა­ში...
ყვე­ლა­ფერ­ში სწრა­ფი ნი­ნო მხო­ლოდ სიყ­ვა­რულ­ში იგ­ვი­ა­ნებ­და. თუმ­ცა, ღირ­და დაგ­ვი­ა­ნე­ბად თუ ლო­დი­ნად ის სიყ­ვა­რუ­ლი, რო­მელ­საც შუა სა­უ­კუ­ნე­ე­ბის ტრფო­ბი­სა და გუ­ლის­ტ­კე­ნის ელ­ფე­რი დაჰ­კ­რავს:

"გია ფირ­ცხა­ლა­იშ­ვი­ლი - ეს არ იყო ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი მა­მა­კა­ცი, არც ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი ადა­მი­ა­ნი... ამი­ტო­მაც, ვერ იცხოვ­რებ­და ჩვე­უ­ლებ­რი­ვად, ვერ და­ემ­ს­გავ­სე­ბო­და ყა­ლიბ­ში მოქ­ცე­ულ თუ პლას­ტი­ლი­ნით გა­მო­ძერ­წილ კა­ცებს. იყო ლა­ღი, მხი­ა­რუ­ლი, ძლი­ე­რი, ჭკვი­ა­ნი, კე­თი­ლი, ერ­თ­გუ­ლი, უღა­ლა­ტო, ნაღ­დი. 27 წლი­სა პარ­ლა­მენ­ტის წევ­რი გახ­და, ზვი­ად გამ­სა­ხურ­დი­ას დროს, ერთ-ერ­თი კო­მი­ტე­ტის თავ­მ­ჯ­დო­მა­რის მო­ად­გი­ლე იყო, პრე­ზი­დენ­ტის რწმუ­ნე­ბუ­ლიც გახ­ლ­დათ და­სავ­ლეთ სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში. მე­რე და­იწყო ის სა­ში­ნე­ლი და ტრა­გი­კუ­ლი დღე­ე­ბი. სა­ქარ­თ­ვე­ლო და­ტო­ვა, და­ტო­ვა ცო­ლი და პა­ტა­რა გო­გო­ნა. იძებ­ნე­ბო­და სამ­შობ­ლოს მო­ღა­ლა­ტის მუხ­ლით. სამ­შობ­ლო­ში დაბ­რუნ­და მხო­ლოდ იმი­ტომ, რომ ერ­თა­დერ­თ­მა ქა­ლიშ­ვილ­მა სა­მი წლის ასაკ­ში მძი­მე დამ­წ­ვ­რო­ბა მი­ი­ღო. მე­რე აღარ წა­სუ­ლა, თუმ­ცა, ოჯახ­ში მდგო­მა­რე­ო­ბა გა­ურ­თულ­და. ცოლს ათი წლის გა­ცი­ლე­ბუ­ლი იყო, მე რომ გა­ვი­ცა­ნი. გია ძა­ლი­ან კარ­გი მო­სა­უბ­რე აღ­მოჩ­ნ­და და მას­თან ყვე­ლა თე­მა­ზე შე­მეძ­ლო სა­უ­ბა­რი. რო­გო­რი იყო? ოდეს­მე გი­ნა­ხავს და­უ­მუ­შა­ვე­ბე­ლი ალ­მა­სი? ძლი­ე­რი, ულა­მა­ზე­სი და მა­ინც სა­თუ­თი, მო­სა­ფე­რე­ბე­ლი - ეგე­თი იყო. გიხ­მობ­და, თან ბო­ლომ­დე არ გი­კა­რებ­და, ეში­ნო­და თით­ქოს... მე­რე მითხ­რა, სიყ­ვა­რუ­ლის აღარ მჯე­რო­დაო. სიყ­ვა­რუ­ლის ახ­ს­ნაც მოკ­ლე სა­ტე­ლე­ფო­ნო გზავ­ნი­ლის სა­შუ­ა­ლე­ბით გა­ბე­და, ისიც მა­შინ, რო­ცა შორს იყო ჩემ­გან. მე კი ისე გავ­კად­ნი­ერ­დი, მო­ნას­ტერ­ში ავა­კითხე მე­გობ­რებ­თან ერ­თად და იქ, აჭა­რის­წყალ­ზე მივ­ხ­ვ­დი, რომ ეს კა­ცი მო­რი­დე­ბუ­ლი, დაბ­ნე­უ­ლი გა­მო­ხედ­ვი­თა და გა­დამ­დე­ბი, გულ­ღია სი­ცი­ლით უკ­ვე მიყ­ვარ­და და სა­კუ­თარ თავ­თან შე­წი­ნა­აღ­მ­დე­გე­ბას აზ­რი აღარ ჰქონ­და...

ჩვენ მხო­ლოდ წე­ლი­წა­დი და შვი­დი თვე დავ­ყა­ვით ერ­თად. ამ ხნის მან­ძილ­ზე უერ­თ­მა­ნე­თოდ ალ­ბათ, ერ­თი დღეც არ ვყო­ფილ­ვართ. სა­დაც უნ­და წა­სუ­ლი­ყო, სულ თან დავ­ყავ­დი და მეც მივ­ყ­ვე­ბო­დი, რად­გან მი­სი სურ­ვი­ლი იყო ჩემ­თ­ვის ყვე­ლა­ზე დი­დი ბედ­ნი­ე­რე­ბა. მოყ­ვა­რუ­ლი ცოლ-ქმა­რი ცუ­ლის ტარ­ზე და­ე­ტე­ვაო. და­ე­ტე­ვა კი არა­და, ად­გი­ლიც მორ­ჩე­ბა თურ­მე... და მა­ინც, და­ვაგ­ვი­ა­ნე. მის ცხოვ­რე­ბა­ში მის­ვ­ლა და­ვაგ­ვი­ა­ნე, ვე­ღარ ვუშ­ვე­ლე... ბო­ლო დროს ამას ხში­რად მი­მე­ო­რებ­და, - რა­ტომ უფ­რო ად­რე არ შეგ­ხ­ვ­დიო. მა­შინ სუ­ლერ­თი იყო, რად­გან ბედ­ნი­ე­რი ვი­ყა­ვი, ახ­ლა ვხვდე­ბი, ამას რა­ტო­მაც ამ­ბობ­და და მა­ინც სუ­ლერ­თი იყო, სუ­ლერ­თი არის, რად­გან სიყ­ვა­რულს დრო და საზღ­ვა­რი არა აქვს, სიყ­ვა­რუ­ლი ან არის, ან არა. და ის იმ­დე­ნად ძლი­ე­რია, დრო­ში არ­სე­ბულ ყვე­ლა საზღ­ვარს შლის, სიკ­ვ­დილ­ზეც ძლი­ე­რია... თუმ­ცა, ის ერ­თა­დერ­თია ადა­მი­ა­ნურ გრძნო­ბა­თა შო­რის, რო­მელ­საც ყვე­ლა­ზე მე­ტი შუ­რი და ჭო­რი ახ­ლავს, რად­გან ძა­ლი­ან მარ­თა­ლი და ნამ­დ­ვი­ლი. ერ­თა­დერ­თია, რო­მე­ლიც ადა­მი­ა­ნებს იმ­ქ­ვეყ­ნა­დაც მიგ­ვ­ყ­ვე­ბა... ტკი­ვი­ლი აძ­ლი­ე­რებს გრძნო­ბას. მე­რე რა, რომ ვერ ვხე­დავ, ვერ ვე­ხე­ბი... სა­მა­გი­ე­როდ, გულ­შია და რო­ცა მი­ჭირს, მეხ­მა­რე­ბა... მე ვი­ცი, რომ სი­ცოცხ­ლე გრძელ­დე­ბა და სიყ­ვა­რუ­ლი, რო­მელ­საც გია ჰქვია..."

რო­ლანდ ხო­ჯა­ნაშ­ვი­ლი
11 სექტემბერი 2019 20:21
ნინო საოცარი გოგოა, უნიჭიერესი. მისი ლექსები სულს აგიფორიაქებთ...ნათელი ჰქონოდეს გიას სულს... არაჩვეულებრივი, ჩემთვის ძალიან ძვირფასი ოჯახის შვილი და უკარგესი ადამიანი იყო გია...
იზო
09 სექტემბერი 2019 20:09
გაიხარეთ, როლანდ!!! როგორც ყოველთვის, ახლაც მშვენიერი და გულში ჩამწვდომი წერილია!!!
ნინოს
09 სექტემბერი 2019 12:12
ბედნიერი ქალი ყოფილხარ ნინო..თურმე ესეთი სიყვარულიც ცოცხლობს, ღირს ასეთი გრძნობისთვის სიცოცხლე

რედაქტორის რჩევით